سلام دوست من.
نفس بكش ! كمي عميق تر نفس بكش !
دوباره بوي بهار مي آيد !
در خيابان دختري به دوستش مي گفت : كاش امسال بهار براي هميشه پيش ما بماند !
پيرمردي كه اين حرف دخترك را شنيده بود آهي كشيد و گفت : چقدر جالب ، من در بهار مي مردم و هزاران كودك در بهار متولد مي شدند و همه زنها در بهار مادر مي شدند !
….
راستي دوست من ، نفس بكش ! كمي عميق تر نفس بكش !
ميخوام عاشق بشم اما ديگه اينجا نميشه
قفلي كه رو سينمه به سادگي وا نميشه !
…….
…….
……
…..
سلام.خوب قرار نيست اينجا بعد از اين همش طنز آنهم از نوع شعرش بنويسم . مدتهاست به اين نيجه و نياز رسيده ام كه هرچي كه دل تنگم مي خواد توي اين صفحه به صورت روزانه بنويسم حالا گيريم روزانه نشد لااقل هفتگي و اگر طنز نشد لاقل كمي تا قسمتي جدي ! به هر نوشتن بهتر از ننوشتن و خفه خون گرفتن است .آخه يك بغض تو گلو مونده دائماً آزارم ميده . نمي دونم چيه و از كجا اومده فقط انگار با ننوشتن من مثل يك قده سرطاني بزرگ و بزرگ تر ميشه .سخت مي ترسم يك شب توي حالت خواب و بيداري خفه ام كند. پس براي خاطر خودم هم كه شده مي نويسم حتي چند سطر. گيرم نوشته ام طنز نباشه و تراژدي باشه . اينجا بين طنز و تراژدي خيلي فاصله نيست و اين دو چندان توفيري با هم ندارند.پس از امروز پيش به سوي نوشتن.فقط بايد بنويسم تا زنده ام بايد بنويسم و تا مي نويسم احساس زنده بودن مي كنم
علي با فاطمه اوج كمال است جهاني سرخوش از اين شور و حال است
مـــرا ياد علــي بي ياد زهـرا خداونــــــــدا محال انـــدر محال است
سالروز ازدواج نوراني حضرت علي بن ابيطالب(ع) با جگر گوشه پيامبر اكرم (ص)حضرت فاطمه زهرا (س) مبارك باد
میلاد با سعادت امام حسن مجتبی (ع) ، سید وسالار مومنان ، 
بر تمامی عاشقان درگاه ولایت مبارک باد
)مجتبوی نائینی (
ای ساربان آهستـــه ران کارام جانم مـی رود
آن دل کـه با خود داشتم با دلستــانم می رود
در رفتـن جان از بــدن گوینـــــد هر نوعـی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود
فردا جمعه 25/11/87 یکی از عاشقان قلم و دلبران
و شیرین سخنان عرصه طنز این مرز و بوم و از مفاخر ادب
فارسی را با دلی مالامال از حزن و اندوه ، اشکریزان از
ساعت 9 صبح از مقابل تالار وحدت بدرقه خواهیم کرد.
مطمناً همه طنز پردازان و طنزفهمان و همه دوستداران
اعتلای قلم و طنز فاخر و ادب فارسی و حتی همه کودکان
و نوجوانانی که شادروان منوچهر احترامی درکنار همه
کارهای بزرگ ادبی خود ، لحظه ای آنان را فراموش نکرد و
خالق آثار ماندگاری برای آنان شد نیز به همراه پدران و
مادران خود در این مراسم شرکت خواهند کرد.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
بازگشت همه به سوی اوست
با قلبی مملو از اندوه و چشمانی خونبار در گذشت جانسوز نویسنده ، طنز پرداز و هنرمند پیشکسوت و نام آشنای ایران را در سه شنبه مورخ 22 بهمن 1387به همه عاشقان و حامیان عزت قلم و یاران و دوستانش در تمام عرصه ها تسلیت می گویم و برای تمامی خویشان و دوستانش از درگاه خداوند سبحان صبر و برای این هنرمند فقید طلب رحمت واسعه الهی دارم .
مراسم تدفین و بزرگداشت متعاقباً از طریق سایتهای مختلف دوستان و جراید اعلام خواهد شد.
روحش شاد و یادش گرامی
شهادت مولای متقیان و امیر مؤمنان بر تمامی عدالت جویان جهان تسلیت باد .
بنازم چشم مست آشنا را
نگاه نافذ شیر خدا را
دلم عشق علی دیوانه اش کرد
خوشا سر گشتۀ کوی ولا را
***
شجاعت اصل بنیانش علی بود
محبت ، شیرۀ جانش علی بود
خوشا آنان که در عشقی بمردند !
خوشا عشقی که پایانش علی بود !
***
سراپای وجودم عشق مولاست
برای عشق بازی جان مهیاست !
ببر امشب مرا تا عرش اعلی
تمام هستی ام غرق تماشاست
***
دلـــم امشــــب هــوای یــار دارد
دل دیــوانه بــا مـــن کــــار دارد
نمی دانم چه سرّی دارد این عشق
کـــه مــــن را تــا ســــحـر بیدار دارد
***
دلـم عـشق علی در سر گـرفته اســت
دوبــاره حالتـــی دیگــر گـرفته اســت
غلام هـمـــت آن شــاه مـــردان
که ما را رحمتش در بر گرفته است!
< آذریار مجتبوی نایینی >
آی آدمها که بر مسند نشسته
نان به سفره
جامه تان رنگین
یک نفر دارد که از دست گرانی
می کشد موی سرش را
می جود گه ناخن دستش !
می مکد از فرط حیرت
در دهان ، شستش !
مانده حیران و سفیل و گیج و سرگردان
که کجای این خیالاتش
نماید این ردای کهنهُ پر وصله آویزان !
سالهای پیش
بوده پشت و قامت او راست
اینک اما
قیمت کشک و پنیر و ماست
کرده پشتش خم
مانده از مرغ و مسما
در خیالش
طرح گنگی درهم و برهم !
رفته از یادش
طعم ماهی هم !
از کباب بره
تنها سیخ آن برجاست
مانده تنها یادگاری از نیاکانش
گوشهُ مطبخ !
روزگاری هست
کودکانش طعم گردش برده اند از یاد !
چون که او از صبح تا شب
از برای لقمه نانی
دائماً در گیر کارش باد !
و نمانده در تنش ، جانی
از برای ذره ای لبخند !
هرکه می پرسد ز احوالش
می دهد سر را تکان :
- لبخند سیری چند ؟!
قرض و قوله های بی حدش
گشته کابوس تمام نیمه شبهایش !
بردن عهد و عیال خویش
گاه گاهی چند
تا سر دربند
گشته جزو بهترین ِ آرزوهایش!
که فقط ، نقشی است
در دنیای اوهامش !
دخل و خرجش سخت نامیزان
و سبیلش گشته آویزان
و نمی داند کجای این خیالاتش
بیاویزد قبای کهنهُ خود را !
آی آدمها که برمسند نشسته
مرغ و ماهی تان به سفره
جامه تان رنگین
خنده ها تان خوشگل و پر رنگ !
یک نفر دارد که از فرط گرانی
می جود ناخن
می زند موهای خود را چنگ ؟!
<< آذریار مجتبوی نایینی >>
تابستان 1387