! با ” حسینم ” با ” حسینم ” زنده ام
در کویـر تشنه من ماهـی شدم !
عاقبت دیدی که من راهی شدم ؟
شعله عشقی که سر زد از دلم
آتشـی افکنـــد بر جان گِلـم !
جان که باید جامه جانان شود
سرّ حق در بطن آن پنهان شود
اینک اما سر گرانی می کند !
شور و حالی آن چنانی می کند !
آتش عشقـی زجانم سر کشیـد
مرغ ذهنم سوی جانان پر کشید
شـور و حال دیگـری اکنون مرا ست
چون که چشمم رو به سوی کربلا ست !
اینک آنجا خیمــه ها در آتش است !
خون عاشق چون شرابی بی غش است !
می فروشان ، کربلا را می گرفت !
هرکه از نای حسینـی نـی گرفت
نی دمید و نی دمید و نی دمید
آنقدر کز جسم خاکی وا رهید !
گشت آنگه در دل عالم روان
تا بیابد از مراد خود نشان !
خیمه ها پس چون در آتش سوختند
روشنـی در آن ظلام افروختنـــد !
گفت یارب ، از دل این روشنی
آدمـی آیـد برون دور از منـی
از منیّت ، آدمـی نابود شـــد !
سوخت از حرص و وجودش دود شد
دود در چشم ار رود زاری دهد !
خوش بود اشکی که بیداری دهد !
آتشی می گیرد اندر جانٍ جان !
تا بسوزد جان بی ایمانمان !
وز نو آید آدمی دیگر پدیـــد
کز ان الحق گفتنش نوری جهید
نوری از ظلمت به صبح راستین
را بنمود و نمود این ره چنین !
آری آری ، سربـــدار کربلا
می کند ما را از آن سوها صدا !
گر مرید را عشقی سر بباز
در میان شعله ها وقت نماز !
یا ” حسینم ” یا ” حسینم ” گفته ام
من که عمری سر به بالین خفته ام
اینک اما سر برآرم از زمین
تا ببینم عرش اعلا را چنین
عرش اعلا خاک و خون کربلا ست!
خانـه این بنــده عاشق کجا ست ؟
یا حسینم ، سهم من از عشق چیست ؟
گـر نصیب من به جز این درد نیست
من به دردِ عشق تو جان می دهم
جان سر این عشق و ایمان می دهم !
با ” حسینم ” با ” حسینم ” زنده ام
گرچه پیش عاشقان شرمنـــده ام !
ای شهید کربلا دستم بگیر !
تا نگردم دستِ تنهایی اسیر !
***
همتی باید دوباره آن چنان !
تا بیابی نور حق در ذات جان !
بر سر ایمان خود سرباز شو !
با حسین بن علی همراز شو !
هفتم محرم 1429 – 26 دی ماه 1386
آذریار مجتبوی نائینی