خـواب قــو
با دلی لبریز از درد و نگاهی بارانی و دستی لرزان در اندک ساعاتی پس از شنیدن خبر چه
می توانم بنویسم ؟ چه می توانم بنویسم در سوگ استاد و دوست عزیزم عمران صلاحی ؟!
این شعر نیست ، هق هق گریه است که بر قلم جاری شده است! پس یقین دارم عمران مرا خواهد بخشید به خاطر هق هق ناموزون گریه هایم .
خـواب قــو !
شباهنگام
به زیر تابش مهتاب
به گاه گم شدن در کوچه های خواب
کنار قطره اشکِ
گوشه چشم شقایق ها
به زخم ساز عاشق ها
به سان مستی چشمان آهوها
به سان نرمی بال پرستوها
چنان چون عکس تنهایی
میان قاب
شبیه خواب قو
در برکه های آب
به سان سادگی در عشق و آزادی
سفیر عرصه شادی
میان ایستگاهی بین راهش* ماند !
***
نگاهم اشک باران است
قلم لبریز از اندوه یاران است
دریغ و درد
هزار افسوس
شکسته شیشه فانوس !
دگر ” عمران ” نمی آید
برای ما نمی گوید ، نمی خواند !
و عطر مهربان آن نگاهش
در میان جمع مشتاقان نمی پیچد
و آهنگ کلامش
غصه های کهنه را از دل نمی روبد
برای ما دگر شعری نمی گوید
که بنشاند گل یاس سپیدی
روی لبهامان !
ولی بی شک
به چشم خویش خواهد دید
به پاس غنچه های ساده لبخند
که بر لبهای مردم کاشت
به هنگام وداعش
دیدگان مردم این شهر
بارانی است !
دلم تنگ است
دلم تنگ است
غمی سنگین درون سینه ام
امروز زندانی است !
آذریار مجتبوی نایینی
______________________________________________
* ” ایستگاه بین راه ” نام مجموعه شعری است از زنده یاد عمران صلاحی
که برای اولین بار در سال 1356 منتشر گردید .